Zo’n ouder word ik écht niet!

Fotografie door Cherries.

Cherries

De nieuwste artikelen rechtstreeks in je inbox?

Zo’n ouder word ik écht niet!

Ik hoor het me nog zo zeggen, “zo’n moeder word ik echt niet!” Waar het over ging? Ouders die komen zeuren bij de juf of meester, dat hun kind hoogbegaafd is. Streber-ouders, aldus de associatie. En toch zat ik daar.

Zijn vader en ik waren vroeger vastgelopen in het reguliere onderwijs. Nu zal ik niet doen of het gemiddelde reguliere onderwijs niet is verandert in de tussentijd, maar het leek ons voor onze zoon niet de beste plek. Omdat hij (surprise, surprise) zo ontzettend veel op ons lijkt. Tijdens mijn zwangerschap las ik over Maria Montessori. Haar kijk op kinderen, de veranderingen die ze teweeg heeft gebracht in het onderwijs. Ik vond het ontzettend jammer dat ik haar nooit zou leren kennen. Dat type onderwijs sprak me ontzettend aan.

Nu is het zo dat reguliere scholen tegenwoordig ook het een-en-ander van Montessori hebben geïntegreerd. Het werkt namelijk zo goed. Wat voor mij de belangrijkste reden was om naar een echte Montessori-school te kijken? Het kijken naar het kind zelf, het “hoe kan ik jou helpen verder te komen?” Plus, niet geheel onbelangrijk, het inzien dat straffen en belonen van kinderen niks voor ze doet. Althans, niets positiefs.

En dus gingen we kijken naar een Montessori school. We kwamen uit bij de school waar mijn beste vriendinnetje van vroeger ook naartoe ging. Het bleek goed te klikken. De school voelde fijn, onze zoon was er op zijn gemak.

Hij is van eind februari en begon dus in ‘groep 0′. Tijdens zijn eerste zomervakantie begon ik met een onderzoek gericht op hooggevoeligheid. Geen idee hoe ik uiteindelijk op die precieze term kwam, het leek mijn zoon in ieder geval perfect te passen. Thuis, maar ook op school kon hij ontzettend intensief reageren. Afscheid nemen bij het begin van school kon uitlopen tot een reactie alsof de wereld verging. Van daaruit kwam ik algauw bij hoogbegaafdheid terecht. Een wereld ging van me open. Of eigenlijk: een hoop stukjes vielen op z’n plek.

En toen zat ik daar alsnog, na de zomervakantie met zoon in groep 1. Bij de juf (tevens IB’er van school) om aan te geven dat ik het vermoeden had dat mijn zoon hoogbegaafd is. Gelukkig werd ik op een minder oordelende manier opgevangen dan ik destijds had toen ik de uitspraak deed. We spraken af regelmatig het gesprek aan te gaan, om de voortgang van mijn zoon in de gaten te houden en wanneer nodig bij te kunnen sturen.

Heb jij het bij school aangekaart en zo ja, hoe ging dat gesprek?

  1. Welke stukjes vielen op z’n plek? Welk ‘stukje’ gaf jou het vermoeden dat je zoon hoogbegaafd is(ik neem aan dat het niet bij een vermoeden is gebleven?)?

    No votes yet.
    Please wait...

    Reageer op deze reactie

    • Dat paste allemaal niet in dit stuk, dus dat komt in verschillende delen gepubliceerd. Deel 1 heb ik zojuist online gezet en vind je hier: https://hoogbegaafd-ouderschap.nl/ontwikkeling/puzzelstukjes-op-zn-plek-deel-1/

      No votes yet.
      Please wait...

      Reageer op deze reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties worden gemodereerd, het kan dus even duren voor jouw reactie echt geplaatst is.
Zou je dat wat je in je reactie wilt plaatsen niet zeggen tegen iemand die je na staat? Dan is het hier ook niet gepast.

*


A person of good intelligence and sensitivity cannot exist in this society very long without having some anger about the inequality - and it's not just a bleeding-heart, knee-jerk, liberal kind of thing - it is just a normal human reaction to a nonsensical set of values where we have cinnamon flavored dental floss and there are people sleeping in the street.

George Carlin